Timeshare – zmiany prawne

0

Wiele przypadków w Polsce i świecie pokazało, że firmy świadczące usługi timesharingowe znacznie nadużywają swoich praw, zawierając z konsumentami nawet 70-letnie umowy, które trudno potem rozwiązać. Dlatego zarówno Parlament Europejski, jak i rodzimi ustawodawcy postanowili ograniczyć samowolę przedsiębiorstw timesharingowych. Obecnie w Polsce trwa uchwalanie „ustawy o długoterminowych usługach turystycznych”.
Przez wiele lat brak było jasnych zapisów definiujących tego typu umowy z uwagi na brak klarownej definicji i związanej z tym konstrukcji prawnej pojęcia timesharingu (odwoływano się m.in. do zakresu prawa rzeczowego, prawa zobowiązań). Ostatecznie źródłem europejskiego prawa konsumenckiego o podstawowym znaczeniu dla timesharingu jest Dyrektywa 94/47/WE z dnia 26 października 1994 r. w sprawie ochrony nabywców w odniesieniu do niektórych aspektów umów odnoszących się do nabywania praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie (Dz.U.UE.L.94.280.83), określająca sposób funkcjonowania usług timesharingowych w każdym państwie członkowskim UE. Jej nowelizacją jest tzw. nowa dyrektywa timeshare – Dyrektywa 2008/122/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany, która weszła w życie 23 lutego tego roku i zwiększa ochronę konsumentów w tym względzie.

Nowa dyrektywa m.in. skraca minimalny czas zawarcia umowy timeshare z 3 lat do „ponad roku”, wprowadzając możliwość wymiany i odsprzedaży praw w ramach timeshare oraz wprowadza obowiązek płatności wyłącznie w ratach (roczne raty o równej wartości). Jasno zostały także określone możliwości rozwiązania umowy bez żadnych sankcji, począwszy od 2. raty, w terminie 14 dni od otrzymania wezwania do zapłaty.

Nowa dyrektywa określiła także definicje zawartych w tym prawie umów:
• „umowa timeshare” (zawierana na ponad rok) oznacza odpłatnie nabycie prawa do korzystania z co najmniej jednego noclegowego miejsca zakwaterowania przez ponad jeden okres;
• „umowa o długoterminowy produkt wakacyjny” (zawierana na ponad rok) oznacza odpłatne nabycie prawa do otrzymywania zniżek lub innych korzyści związanych z zakwaterowaniem wraz z usługami związanymi z podróżą lub innymi usługami lub bez takich usług;
• „umowa odsprzedaży” – kontrakt, na mocy którego firma świadcząca usługi timesharingu udziela konsumentowi odpłatnej pomocy w sprzedaży lub kupnie prawa z umowy timeshare lub długoterminowego produktu wakacyjnego;
• „umowa wymiany” – pozwala konsumentowi na opłatne przystąpienie do systemu wymiany umożliwiającej dostęp do noclegowego miejsca zakwaterowania lub innych usług w zamian za udzielenie innym osobom czasowego dostępu do korzyści dotyczących praw wynikających z jego umowy timeshare.


W Polsce prawa konsumenta i obowiązki przedsiębiorcy na poziomie krajowym określa Ustawa z 13 lipca 2000r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw Kodeks cywilny, Kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece (timeshare). Obecnie prawo w tym zakresie w naszym kraju będzie zmieniane. W tym roku we wrześniu została przegłosowana przez senat „Ustawa o długoterminowych usługach turystycznych” (wchodząca w życie w przyszłym roku, 6 miesięcy od przyjęcia postulowanych poprawek przez sejm) nakładająca na przedsiębiorstwa świadczące usługi timesharingowe wymóg pobierania opłat najwcześniej po 14 dniach od podpisania umowy z konsumentem. Jest to bowiem okres, w którym konsument będzie mógł bezpłatnie odstąpić od umowy timeshare. Obok zakazu pobierania zaliczek, wprowadzono zakaz udzielania gwarancji, blokady środków pieniężnych na rachunku czy wyraźnego uznawania długu konsumenta na rzecz przedsiębiorcy przed upływem terminu do odstąpienia od umowy. Nowe prawo (dostosowując się do prawa unijnego) zwiększa też obowiązki informacyjne firm oferujących tego typu usługi, polegające na obligatoryjnym dostarczeniu formularza informacyjnego (prospektu), stanowiącego integralną część umowy, w którym zostaną zapisane podstawowe elementy umowy, a także na dostarczeniu formularza odstąpienia od umowy.
Jeśli te obowiązki nie zostaną spełnione, automatycznie wydłuża się możliwy okres odstąpienia od umowy – w przypadku niedostarczenia klientom formularza informacyjnego przed podpisaniem umowy – o trzy miesiące i 14 dni, a w przypadku niedostarczenia formularza odstąpienia od umowy bądź niewłaściwego jego wypełnienia, termin ten wydłuża się do roku i 14 dni (termin odstąpienia zostaje zachowany, jeśli zawiadomienie zostało wysłane przed upływem terminu do odstąpienia od umowy). Odstępując od umowy w przewidzianych terminach, konsument nie ponosi żadnych kosztów ani odpowiedzialności za wartość usług, które mogły być wykonane przed odstąpieniem od umowy.

Podaj dalej.

AUTOR

Odpowiedz